Kıyâmet günü GÜNEŞ halka yaklaştırılır da nihâyet insanlara yakınlığı bir mil kadar olur… Güneş onları âdeta eritecek ve amellerinin miktarına göre ter içinde kalacaklardır. Onlardan kimi topuklarına kadar, kimi dizkapaklarına kadar, kimi beline kadar, kimi de gemlenene kadar tere batacaktır!” (Hadis)

Bilimsel bulguların ışığında yapılan hesaplamalara dayanarak orta büyüklükte bir yıldız olan Güneşimizin şu an için kendisine daha 5 milyar yıl yetecek yakıtının (Hidrojen) olduğu düşünülmektedir. Büyük kütleli yıldızlar sahip oldukları devasa kitleleri sonucunda oluşan yüksek içsel basınç ve sıcaklık sonucu bir kaç milyon yıl gibi, Evrenin yaşına oranla çok kısa sayılacak bir ömür içerisinde yakıtlarını tüketerek son nefeslerini verirler. Fakat Güneşimiz gibi orta büyüklükteki ve küçük kütlelerdeki yıldızlar ise milyarlarca yıllık bir ömre sahiptir. Yakıtlarını bitirip ömürlerinin sonlarına geldiklerinde ise dev kütlelerinden kaynaklanan çekim kuvvetini dengeleyecek termonükleer reaksiyonlar azaldığından, bilimin Kırmızı Dev adını verdiği bir sürece girerek genişlemeye başlarlar.

SüperNova ve Merkezindeki Beyaz Cüce

Güneşimiz şu anda genişlememektedir ve bir 5 milyar yıl daha genişlemeyecektir. Vakti geldiğinde ise sırasıyla Merkür, Venüs, Dünya-Ay ikilisi ve Marsı da içine alacak şekilde yüzbinlerce yıllık bir süreçte genişleyecek ve hızlı hareket eden bu iç gezegenleri tümüyle yok edecek, güçlü bir ışıltıya eşlik eden büyük bir patlamayla dış yüzeyindeki gaz kabuğunu salıvererek güçlü çekim gücünün etkisiyle hızla çökmeye/büzülmeye/sıkışmaya başlayıp Beyaz Cüce adı verilen dünya boyutlarında, ışıl ışıl ışıldayan çok yoğun, parlak bir cisme dönecektir. Beyaz cüceye dönüştükten sonra değişen çekim kuvvetinin etkisiyle, genişlemeyle birlikte herhangi bir etkiye maruz kalmayan Mars ötesi büyük ve ağır gezegenler (Jüpiter, Satürn, Neptün, Uranüs, Plüton ve diğerleri) Güneşimizin Beyaz Cüce versiyonunun etrafında yeni yörüngelerinde dönmeye devam edecektir. Fakat beyaz cücemiz de milyarlarca yıl sonra enerjisinin tükenmesiyle birlikte bu parlak ışımasını da sona erdirerek “Kara Cüce” adı verilen bir mezarlığa dönüşerek uzayda ölü madde kategorisine girecektir.

İnsanoğlu herhangi bir küresel veya kozmik felaket ile yok olmaz veya kendini, kendi gücüyle yok etmez ise, belki de 200 yıl gibi bir kısa süre içerisinde, diğer gezegenlere/güneş sistemlerine/galaksilere gidecek, bunun da ötesinde belki de diğer somut-soyut-anti-paralel-antiparalel-ışık hızı ötesi Takyonik evren tiplerine bedensel-zihinsel yolculuklar yapabilecek ve hatta güneşsiz sistemlerde yaşayabilecek duruma gelebilecektir. Dolayısıyla mevzubahis hadiste geçen Güneş ve Kıyamet ilişkili, o dönemin kelimeleriyle ve algısı geniş belirli bilinç seviyelerine özel olarak yapılmış açıklamayı birebir, olduğu gibi kabul edip de Güneşin cehennem olduğunu düşünmek doğru bir yaklaşım olmayacaktır. Çünkü Güneşin dünyayı yutmasına 5 milyar yıl daha vardır. Kaldı ki, Güneşin bir mil yaklaşması değil, genişleme sürecinde Merkür’ü yutmaya başladığı durumda bile (Dünya’ya olan uzaklığı o sırada yaklaşık 100 milyon km olacaktır) bu yakınlaşmanın vereceği ısı ve ışık Dünyadaki yaşamı çoktan sona erdirmiş olacaktır.

“DünyaNız, içindekilerle beraber cehenneme atıldığı zaman, bir su damlası gibi buharlaşıp yok olacaktır!”(Hadis)

Bu hadis, yaklaşımımızın ne şekilde olması gerektiğinin kilidini vermektedir bizlere. Bu rivayette herkesin ortak olarak algılamakta olduğu maddesel Dünya’dan değil, her bireyin (kimliksel/egosal) dünyaSının arınma sürecindeki cehenneme girişinden bahsedilmektedir!

Bilimin güncel bilgilerini göz önünde bulundurarak ve dînî verilerdeki içsel-dışsal-kozmik-şuûrsal olay ve olguların aktarılışındaki mecburi sembolizmi de dikkate aldığımızda, “Güneşin halka yaklaştırılması” şeklinde ifâde edilen rivâyetin, cehennemde bulunan “Zakkum Ağacı, amel miktarına göre ter içinde kalma” benzerindeki işâretlerle birleştirilip düşünülmesi gerekmektedir. Yoksa somut Güneşin içinde yetişen somut bir Zakkum Ağacı ve kıyamet gününde yeryüzünde belirli oranlarda terleyen insanlar düşünmek zorunda kalabiliriz.

Kıyâmet ile işâret edilen zâten Hologram olan “dış dünyada” mı, yoksa dünyaM/dışarı âlem hologramıMın açığa çıktığı “İnsanın Zihin içeriğinde” gerçekleşecek olan bir süreç midir? Holografik hiyerarşi * kavramının idrâk edilip, Şuûrda (≈ içsel farkındalık alanı) yaşanacak/yaşanmış/yaşanmakta olan bütün bu içsel algı seviyelerinin/durumlarının Holografik Yansıma gereği, en alt boyut olan ortak algılar dünyasında nesneler olarak belirdiği ve kâğıttan sayfalar olarak belirmiş/yansımış Mushaf’tan da sembol ve mecazlarla, algısı sınırlı gündelik çalışan zihin dünyalarımızın tanıdığı kelimelerle anlatıldığının fark edilmesi gerekmektedir. Holografi ve Hologram kavramları iyice hazmedilmediğinde, beynin idrakine sığdırılmadığında, din en temelinden yanlış anlaşılacak ve belki de bir ömür dışta/zamansal ötede veya (yeni moda olan) içte ama gene ötede bir takım arayışlar peşinde koşulacaktır. Holografi ve Hologram kavramlarına odaklanmak zihne, atomik yöndeki kurgulanmanın, bedenin ve âfâki uzaklıkların kendisinden/zihninden sıfır mesafe uzaklıkta olduğunu fark ettirip boyutsal ayrışmazlığı/bütünlüğü, zamanda hareket etmek yerine, AN’ın derinliklerindeki seyrin ne olduğunu sezdirecektir.

* Holografik hiyerarşi ≈ Üst boyutların bilgisinin/dokusunun alt boyutlar(ın)a, o alt boyutun diliyle/kanunlarıyla/yapı taşlarıyla kaydedildiği, ilmeklendiği ve kayıt edilen ortamdan/mahâlden/zihinden Tümel/Bütüncül Simülasyon=Hologram, yani “Sanal gerçeklik” şeklinde yansıtıldığı boyutsal yapılanma.

Şimdi Holografik Yansıma konseptini yazının konusu bağlamında örneklendirmeye çalışalım.

Dış dünya olarak algıladığımız bu âlemde, nükleer enerjiyle parıldayan nâr/ateş/plazma yapılı Güneşimiz, Dünyaya olan uygun mesafedeki uzaklığıyla yeryüzü/Arz’daki canlılığın devamlılığını her an nasıl sağlıyorsa ve olası bir astronomik yaklaşımında Dünyadaki yaşam yok olabilecekse; bunun içsel yansıması olarak da, RÛH isimli TEKİL/TÜMEL uzamsız UZAY da, tüm egoların/zihin içeriklerinin (≈ Arz’ın) algısal devamlılıklarını sağlayan, her birinin hologram dünyasını yaratan/üreten, ışık hızı ötesi (=Takyonik) sonsuz kat hızda titreşen sonu gelmez nûrani enerjili KAYNAK, Kozmik Güneş’tir. Birçok eski milletin “Güneş sembolü” ile resmetmeye/anlatmaya çalıştığı ve hatta taptığı; birçok efsane/mitte anılan; bilinçaltı değil de, daha derindeki alt beyin kaynaklı rüyalarımızda da “Güneş” olarak sûret kazanıp görünen bu ÖZ’dür.

Tepkisel yaşayan bilinçsiz bir zihinde (nefsi emmare = re-aktif zihin), Şuûr’un kontrolü ele alma (nefsi levvame = pro-aktif zihin ) süreciyle birlikte, 5 duyu sınırları içinde yaşayan madde beden olmadığını somut/yakînen hissettiren dopdolu zihinsel boşluk alanı (nefsi mülhime = aktif zihin) ortaya çıkıp idrak genişledikçe (≈ üflenmekte olan RÛH > Alt boyut/maddesel çokluk âlemindeki yansıması >> Güneşin dünya benzeri katı, yoğun, iç gezegenleri yutacak şekilde genişlemesi), bilinçaltı kişilikler  (≈ Güneşin yaklaştırıldığı halk) bu doğrultuda yeniden programlanacak/şekillenecek (≈ amellerinin miktarına göre ter içinde kalmak sembolü) ve o zihinde derin ve dingin İçsel Farkındalık alanının (düşünce ve dünyasal duygulardan boşaltılmış Tümel Bilinç=Nefsi Küll, seyreden TEK BEN) egoSunun hiçbir zaman var olmadığı gerçeğini tatma (nefsi mardiye = aşkın zihin) süreciyle birlikte (>> Güneşin Dünyayı da kuşatıp buharlaştırması) RÛH’un hakîkati o zihnin semâsında parlayacaktır (>> Güneşin SüperNova patlamasıyla Beyaz Cüce olarak dönüşümü ve eski hâlinden daha şiddetli biçimde ışıldaması). Burada fark edilmesi gereken bir nokta da Güneşin, meydanda Dünya var iken, RÛH ile algısını devam ettiren; ama gelen içsel yayının kimlik filtresine takılmasıyla yaratılan ego illüzyonunu/cehennemini de hakikatindeki RÛH gereği aynı anda sembolize etmesidir (Kişi dünyaSında yaşadığı müddetçe, yâni Kıyametİ gerçekleşene dek, BEN’i “ben”liği olarak algılamaya devam eder) (Herkes ego cehenneminden=güneşten geçmektedir. RÛH’un üflenmediği, kendini madde beden olarak hisseden birimler, bu hissiyatın verdiği ağırlıkla ömürlerinin sonuna dek ego=cehennem içerisinde kalacaktır).

Holografik hiyerarşi* bağlamında örneğimizi yerine koyarsak; üst boyutsal bir varlık alanı olan RÛH isimli KAYNAK, alt boyuta yani, zihinsel alana ego olarak yansımakta/kodlanmakta ve egonun sanal dünyasından da bir alt gerçeklikteki madde dünyasında Güneş olarak belirmektedir. RÛH>>Ego>>Güneş.

İnsan kendini RÛH’ta bulmaya başladıkça, idrak=melekî hissediş genişledikçe dünya benzeri iç gezegenler (madde bedene dönük bilinçaltı kalıpları, fikirler, davranışlar vb.) bir bir genişleyen idrak güneşinin içinde yok olacak ve sonunda ortada Dünya da kalmadığında, Güneş SüperNova patlamasıyla inci gibi parlayan bir Beyaz Cüceye dönüşmüş olacaktır. Ve o mahâlde (zihinsel alanda), egosunun hiçbir zaman var olmadığını sert bir şekilde fark etmiş, geçirdiği Kıyâmetle (=ayağa kalkmak, dirilmek) RÛH ile dirilmiş/hakîkaten var olmuş zihin (>> Dünya yok olmuş, gaz yapılı, dünyaya benzemeyen dış gezegenlerin yenilenmiş yörüngeleriyle Beyaz Cüce etrafında dönmeye başlaması) kendisindeki ahiret ortamını dokuyarak çokluk âlemindeki rolünü kontrolündeki (!) egoyu kullanarak (>> dış gezegenlerin yok olmayıp; yeni yörüngeleriyle varlıklarını devam ettirmeleri) sürdürür.

Karadelik ve Uzayın 3 boyutlu dokusunun Karadelik tarafından eğrilmesi

Elbette hikâye burada bitmemektedir. Güneşimizin geçireceği süreçler Evrendeki küçük-orta boyutlarda ve ölmesi zor olan, uzun ömürlü (!) sıradan bir yıldızın hikâyesidir. Bunun ötesinde, milyonlarca Güneş kütlesinde, çok kısa ömürleriyle erkenden patlayarak dönüşüme uğrayan yıldızların Karadelik gibi sonları da vardır ki, içsel yansımasının/yorumunun daha da derinlere gittiğinin göstergesidir. Bu noktaları ise çağının mecaz yığınlarını detay detay ezberleyip bunlar üzerinde düşünmek yerine, İNSAN’da işâret ettiği SOMUT gerçekleri TEFEKKÜR etmek isteyen BEYİNlere bırakıyoruz.

Ezberlerin çatırdaması dileği ile..

Selam ve Sevgiler…

Bâki olan, Rabbin Sûretidir/Yüzüdür (Rahman-27).

Sûretten kopup gelen, fâni (Rahman-26) adını alan “birim” de, hep Bâki olmak ister, Sîreti gereği!.

“Bu Yüz”dendir Âhiret inancı… Toprağa karışıp gitmek yerine, algılamak ister ebeden, âlemi.

“O Sûret”tendir Gizil/Gizli Arayışı… Dalıp gitse de mâsivâ ru’yaya, çalmak da ister nâdiren, Gönül kapısını.

Hayatını/neslini sonsuza dek idâme ettirme içgüdüsü vardır hep, Bekâ adına…

Zâten o yüzden değil mi, meyledişi Fâni olana?

Çünkü bakmak ister tenselliğin/cinselliğin tadına!..

Verilmişse istidât, var ise duygusallığı, verir ise Mantığını, işte o zaman “Gerçek Vatanın” tatlı bir esintisi, numûnesi fısıldanır kendisine.

AŞK!..

İlâhisi, mecâz olanı, fânisi, Bâki olanı hep bir; tadı, rengi, kokusu hep aynı..

Yoğunluğu, derinliği, meyi farklı sadece..

Ama ki…

Sen “birimsin”, “kimliksin”!

“Birimliğinle” TEK olana ÂŞIK olamaz, Bâki lezzete varamazsın.

Niyet etsen de İlâhi olanına, önce bir tatman, tanıman, hazır olman lazım bir kaynakla/kaynakta.

Kaynak, başlangıç/çıkış noktası “birimdir”, “sınırlı” olandır (Birim = “Karşı cins” veya “Mürşid”).

“birime” duyduğun, ilkin kirli, pasaklıdır.

Kimi zaman karşılık beklersin, tutkulu olursun, kıskanırsın, bin bir süflî duyguyla dolar, dolanır durursun. Bütün bunlar Fâni aşkların bazen acı, kimi zaman tatlı zehridir.

Ama bil ki, “Fâni Aşk’ın zehrini tatmamış bir kalp, BÂKÎ AŞK’ın lezzetini alamayacaktır”.

Zehirlenirsin, zehirleneceksin ki..

“Bunun saf, daha derin, ağusuz olanı da var” diyebilesin.

Ve âhu olanına UYANABİLESİN!

Çünkü uyanamazsan emin ol, batar gidersin!..

Uyanmak?

O “birimde” yoğunlaştıracaksın, derinleştireceksin sevgini..

Zehri akıtarak.. Sahiplenmeyerek… “Birimsellikten” kaynaklanan zaaflara takılı kalmayarak..

O kadar yoğunlaşacak.. Beyin kimyan o kadar değişecek ki… AŞK’sız reaksiyon vermeyecek, AŞK’tan başka tepkimeye girmeyecek.

Sinir alıcıların AŞK hormonu ile öyle kavrulacak ki, nöron biyoelektriği AŞK’sız tetiklenmeyecek. Gözünü, görüşünü, görünümünü hep AŞK bürüyecek, Gönlün metafizik tarlasında AŞK ağacı yetişecek.

İşte bu AŞK ile âleme tırmanmaktır.

İşte bu.. Birimden, tüm birimlere = âlem(in)e AŞK’ın TAŞMASI…

Dolup taşan AŞK tankı, birimler arası sınırları kaldırır, birimleri alıp götürür hiçliğe, seni de birimsiz âlem(in)le YENİLER.

Geriye kalan.. Sendeki AŞK ve AŞK’ı yansıttığın âlem..

Bir dünya düşün ki, sadece Sen ve Sevdiğin.

Bir şarkı ki, illâ Sen ve Sevdiceğin arasında mırıldanan..

Bestesi de, sözleri de mahrem olan.

Gönlün mahrem dili tasvire girdi mi kirlenir, tefsir edildi mi eksik kalır. O yüzden Aşk, tefsire gelmez!.. Mahremini ifşâ etme lütfen!

Tefsir edilmemeli ise de, elbet bir Te’vîli=EVveL mânâsı, kaynama noktası, kor bölgesi vardır O’nun!..

Şuûr kabı küçüktür, Aşk’tan bir katre içirilmiş acemî Âşığın.

Yaşayamaz, kaldıramaz te’vilini..

Düştüğü yerde tutamaz Âteşini. Rengini koyulaştırmak yerine, açmak, açılmak, yaymak-yayılmak ister..

Kendisine değdirilen aşkı, verdiği heyecanla, aceleciliğiyle başkalarına taşırma, tefsir etme riyâkârlığını gösterir, içgüdüsel programı gereği.

Sonuç.. Nefsin devrede olması ve aşkın gösterişe düşmesi, değerinden kaybetmesidir.

Aşk’ın kemâli (40), aşkın dünyaya çığırılması, ayağa-dile düşürülmesi ile değil, beslenmesi, derinleştirilmesi iledir. Hakk ile/hakkıyla yanmayanın “anlatmaya”, zekâtını (1) vermeye hakkı olmayacaktır.

Aşk’ta Usta, Aşk’ta Kâmil… Sigaranın içten içe; sessizce, kor kor yanışı; ama dışarıya kendiliğinden tütüşü gibi, göz bebeğiyle/cismiyle/hâliyle Kalbinde terennüm eden dilin tercümesini yansıtır, sızdırır, edebi erkân ile. Edep, hakîkatiNe Ârif olan Âşık’ın susmasını; ama pişmesini, hakîkatin muallimi Âlim’in ise sönmesini; ama anlatmasını gerektirir.

Yana-yakıla, düşe kalka sevimli Aşk köylerini aşıp kül şehirlerine de inen yorgun yolcu nasibinde varsa, nihayetinde ucu-bucağı olmayan yeni, acayip, yabancı bir ülkeye ulaşır.

Kişiyi (?) kapısında zangır zangır sallayan (Zilzal-1,3) “bensiz” ve “aşksız” girilen bu toprakların adı “Haşyet” ülkesidir.

Aşkla beslenen nazlı çocuk artık büyümüş ve kapıdan girdiği anda bir AŞK hikâyesi daha aynı talihli kaderle sona ermiştir.

<<Nuuuñ ve El Kalemi ve ma yesturûn. (Kalem-1)>>

Nuuun –ve- Kalem –ve- satır satır dizdikleri.

Nokta {0} – Algılayıcı {1} – Nükte {∞}

{Yokluk + Varlık} –boyutsal (?) geçiş- Varlık –boyutsal geçiş- Hologram

Data – Dönüştürücü – Sûretlenen Sonsuz Bilgi

Matematik biliminde yokluğun, hiçliğin sembolü olan “0” rakamı, Fizikte de dengenin, kararlılığın, değişmezliğin işâretidir. Değer olarak görünmeyen “yokluk” görünümlü bu vasıfsız değer, örtülü olarak tüm zıt sonsuzlukları kendinde barındıran Potansiyeldir aslında. “Gizli Hazine” olan “0” değeri aynı anda +1 ve -1’in, +2 ve -2’nin, … +∞ (Sonsuz) ve -∞’un toplamı, bileşimi olarak kabul edildiğinde, sonsuz sayıdaki varsayımsal ifadeler de işleme gelir ve böylece tüm vasıflar ve renkler oluşur. Denge veya kararlılık geçici olarak, geçici bir AN içinde bozulur.

Kabul sonucu oluşan algılama aracına (=boyutuna/şekline) göre görünür olan bu değerler “0” içinde bir yer kaplamazlar. “0” bu değerlerin birleşiminden, toplamından varlığını alıyor da değildir, çünkü bu değerler geçici olarak oluşan algılayıcı birim tarafından varsayılmadan/kabul edilmeden/görünür kılınmadan da, “0” KENDİLİĞİNDEN vardır. Ama aksine tüm bu değerler varlıklarını “0”a dayanarak yapılan kabulden almaktadır.

.*/ Bizler gündelik hayatımızda Kozmik dengenin-kararlılığın-değişmezliğin ‘varsayımsal’ olarak bozulmasıyla “0”dan âşikar kılınan “+” ve “-“ değerlerin “+” (pozitif) tarafındakilere meyilli olduğumuzdan bu değerlerin varsayımsal varlıklarını unutup, onların bağımsız, gerçek varlıklarının olduğu (hakke’l yakîn) gerçeğimsi yargısı ile yaşamakta ve her şeyin, tek gerçeğin “0” olduğunu bilmeden, hatta “0”ı önemsemeden hayatlarımızı idâme ettirmekteyiz. /*

Bu sonsuz/sınırsız değerler Gizli Hazine (“0”)’den hiçbir çaba/enerji harcanmadan KENDİLİĞİNDEN varlıklanmaktadır. Bu varlıklanma zamansal veya boyutsal bir sonralıkta gerçekleşiyor değildir. Resimde, “birbirine bakan iki yüz” ve bir “vazo”nun aynı anda, enerji gerektirmeden/çabasızca/kendiliğinden algılanışı gibi, “0” da hem hiçbir sıfatı olmayan hiçbir şeydir, tenzih edilmiştir, BOYUTSUZ NOKTA’dır, hem de aynı AN (≈DEHR)’da kendinde içkin, çabasızca, varsayımsal olarak varlıklanan algılayıcı boyutların birbirlerine göre olan tüm sonsuz algılama biçimlerini/dünyalarını da nasıl meydana geldikleri sorusuna gerek kalmayacak şekilde kapsayıcı ÇOK BOYUTLU, Her ve TEK Şey’dir, NÜKTE’lidir.

“0”ın Mutlak Varlığı ve varsayımsal olarak varlıklanan, varlığını “0”dan alan sonsuzluklar aynı anda var oldukları için, “0” niçin/ne için ve nasıl bu sonsuzlukları açığa çıkartmaktadır sorularının anlamı kalmayacaktır. “birbirine bakan iki yüz”ü algılamanın doğal sonucu algı yanılgısı/zenginliği olarak “vazo”yu da eş zamanlı olarak görmek veya “vazo”yu algılamanın otomatik sonucu da “birbirine bakan iki yüz”ü aynı şimdide algılamak olacaktır, neden ve ne içinsiz. Ama anlatım kolaylığı açısından bu durum “Bilinmeyi diledi” şeklinde “bilinme isteği”, “istek” gibi insani kavramlarla etiketlenebilir, algılayıcı boyutun düzeyinde.

“0”dan başka DEĞER olmadığı için “0” dışında, “0”’a rağmen ayrı bir değer yoktur. “0”dan varsayımsal olarak âşikâr olan tek değer, “0”ın tek tecellisi de, TEK olan “1”dir gerçekte. Elbette bu tecelli de “0” içindedir. Diğer tecelliler ise hayal içinde hayal içrelerdir, “1”’den türemektedir. Tüm diğer ikincil, üçüncül, … sonsuzcul derecelerdeki sanal değerlerin her biri varlığını “1”’in tekrarından almaktadır (-1 bile 1’in – 1 kere tekrarıdır).

<< Ma eñte Bi ni~meti Rabbi ke Bi Mecnûn. (Kalem-2)>>

SEN, Rabbinin nimeti sayesinde Mecnun olmadın.

DEHR’de indirgenerek (?) oluşan boyutun KENDİ olarak (eñte) Varlıkta Algılayıcı Merkez ve TEK olan Beliriş, “1”, Programı (Rabbi), Ontolojik konumu gereği (Bi ni~meti) seyrinde olduğu Holo-grafik Sonsuzluğun içinde kendini Hülya-grama kaptırmış (Bi Mecnûn) sanal bir birim değil; Graf olanı (ma yesturûn) kapsayıcı ve onun kaynağıdır. Tek Gerçektir, Programcısının “SEN” boyutudur!..

<< Ve inne le ke le ecren ğayre memnûn. (Kalem-3)>>

Gerçekten, SENin için kesintisiz bir ücret/ecir vardır.

Varlıktaki, TEK olan Algılayıcı BEN boyutu (El Kalem), NOKTA’sından Holografik olarak (Tümel, sanal birimlerde kodlanacak/kayıtlı olacak şekilde) ve baş-son olmadan (ğayre memnûn) açığa çıkarmakta oldukları (ma yesturûn) ile her an yeni bir algılamada/deneyimlemededir (ecren).

<< Ve inne ke le ~alâ hulukin ~aziym. (Kalem-4)>>

Gerçekten, SEN büyük bir yaratılış üzerindesin.

“0” Eliftir, her türlü sonsuzluğun başlama, gerçekleşme, bitme NOKTA’sıdır. Her şey o NOKTA’da içkindir. “1” ise “B(e)”dir, diğer harflerle “Elif” arasındaki GEÇİŞ (≈Berzah)’tir. Okunup SES’e gelebilmesi için “Elif”’e muhtaçtır (B + E). Diğer -sanal- her şey de “1”e…

“Be”nin Sırrı, tüm varsayımsal değerlere kendilerinden bile yakın oluşudur. “0” ve “1”’den uzak kalarak perdeli olan her sanal değerde –saklasalar/farkında olmasalar bile- “0” ve “1”in ispatı kokmaktadır.

“1”in her bir sonsuz (~aziym) sanal değerde, kendini o birimin algılama sınırları içinde “birim olarak” deneyimlemesi, var kabulü Kendi Datasının, Holografik Levhadan -yukarıda ifâde etmeye çalıştığımız anlamda- bir varsayımsallık anı içinde yansıyıp (“1”) bir an sonra Data olarak kalması {0} ve DEHR içinde kendisinin anılır olmadığı NOKTA’dan (İnsân-1. âyet) yeniden varsayımsal olarak yansıması sonucu Kozmik Realitedeki çok boyutlu GÖRÜNTÜ/RÜ’YET Can bulmaktadır. …-0-1-0-1-0-…’deki “1” varlığın ALGILAMA-ALGILANMA SEBEBİ’dir (~alâ hulukin ~aziym).

<< Fe setubsirû ve yubsirûn (Kalem-5)>>
SEN Basîr edeceksin, onlar da Basîr edecek.

“1” in tüm diğer değerlerde saklı olması Varlığın Holografik (=Tümelin (setubsirû) Birimde (yubsirûn) saklı) oluşunu sağlamaktadır. Bu oluş, “1” olarak işaret ettiğimiz SEN boyutunda içkin ve “ONLAR” etiketleri altında SEN boyutunun kısıtlı algılayıcısı olduğu tüm sanal değerlerin, Sonsuzluk içinde, nihayetinde, bir su dalgasının deniz üzerinde bir an var olup bir müddet sonra tekrar denize dönmesi durumunda olduğu gibi, kendilerinin aslında TEK’in kendi olduklarını gene SEN boyutunun kendi olarak TADIP (yubsirûn), sanal bir sınırlama olan “birimsellik”lerinin ölümünü seyredip Holografik Gerçekliğin Azâmetini, Muhteşemliğini “birim” perdesine takılı kalmadan DENEYİMLEME durumunu ortaya çıkartmaktadır.

<<Bi eyyi küm el meftûn (Kalem-6)>>
Hanginizin sınanıyor olduğunu!

SEN hitâbının muhâtabı, TEK olan; ama şu anda birimsellik sınırı ile NOKTA’daki NÜKTE’ye, Çokluk algısına dalarak Mecnûn olan “sen”, BEYİN ismi ve görüntüsü altında işâret olunan çok boyutlu “1” varlığının ürettiği, anne-baba-akraba-çevre vs. kavramları ile gerçek kılınmış, 20. veya 21. yy olarak dekore edilmiş Hologram DünyaNda unuttuğun Gerçekliğine UYANMAK için sınanmaktasın/sınanıyor olacaksın.

O yüzden Sevgi-değer “ben”!

21. yy olarak gözüken algılar dünyanda açığa çıkartılan bilgileri iyi değerlendir, LUTÛF’en.

Seni, Sana anlatıyorlar, LUTÛF’en.. Senin SANA kavuşabilmen için her yolu, her bilgiyi deniyor SENliğin!.

Gördüğün her şey senin uzvun!..

Hologramda yaşadığını idrak et(eceksin), hisset(eceksin)! İdrâk ve hiss etmen için var bu âlem.

NOKTA, NÜKTE olarak tenezzül etti, NÜKTE’de Seyir oldu.

Seyrin mübârek ola!..

Hep Sevgİlim ile kal..

Sistemi OKU-mak olarak anlatılagelen olgu, Rasûl tarafından Şuûr boyutundaki idrakların/kavramların, toplumun konuştuğu dildeki en yakın, çağının en moda kelimeleri ile mecaza dönüştürülerek ortaya çıkan soyut verilerin; “sanal-benliğin” gayretleriyle kendisinde hissedilip tekrardan somutlaştırılması olayıdır. Sistem çözüldükçe, yâni kişi kendini bilmeye başladıkça, kendindeki yeni boyutların farkına varacak ve genetiğinin-etrafın oluşturmuş olduğu sanal benliğini öldürüp gerçek benliğine kabir âleminden diriliverecektir.

Mushaf olarak dünyaMızda gözüken kağıttan sayfalardaki işâretler/kelimeler/tavsiyeler, Âlemin kendi olan; ama henüz açığa çıkartamadığımız Derin-Kendimizi≈Kur’ân’ı OKUyabilmemiz içindir. Rasûller, geçmiş zaman(lar)da gelmiş olanlar değil, “sanal-ben” aracılığı ile eksik olarak algılanan âlemindeki, algı düzeldikçe ortaya çıkan Şuûr boyutlarıdır, kaldırılabilir ve fark edilebilirse!.. Mushaf âyeti bu konuda “size nefislerinizden gelen Rasûl” şeklinde tüyo vermektedir.

TEK’liği hissetmek, “Tanrı ve O’nun elçisi” -içselleştirilmiş bilinçaltı (≈ farkında olmadığımız)- inanışını silmek isteyen Tâlip, GEÇMİŞ-GELECEK KAVRAMInı bilincinden silmeye gayret etmeli ve Holografik Evren gerçekliğinin iyice belirginleştiği, 21. yy olarak gözüken bu boyutsal açılımda ÖTELEMEnin her türlü versiyonunu artık bırakmalıdır.

“Mânâ tekrarı=Zikir” hissedişi kuvvetlendirir, beyinde yeni devreler açar. O yüzden bu satırları okuyan -varsa eğer- İÇ DÜNYA’lar, yoksa da tek emin olduğum kendi İÇ DÜNYAM’a sesleniyorum!.. TEK’in kendinde sanal sınır oluşturup mecâzî aracılığı ile algılama yaptığı sanal “ben”, Hisset Lütfen!..

TEK’liği sanal benlikte tefekkür hatasına düşmemek için önce…

Bi-İsmi Allãh… Mutlak Varlık’ın mânâları ile oluşan, hareket edenim!…

Lâ ilâhe illâ Allãh… Veritabanımın oluşturduğu Sanal Kimliğim yoktur, sadece Mutlak Varlık!…

Subhân Allah… Mutlak Varlık, varlık vererek hata ettiğim sanal kimliğimden beridir!…

“Geçmiş zaman hissi”, İÇ DÜNYA sahibi TEK’in geçici olarak seyir gerçekleştirdiği sanal benliğin uykusundaki inancı, kabûlü, sanalıdır; dünyaSındaki mecâzıdır.

Kur’ãn ismi ile, dünyaNdaki Mushafta TEK olan SANA işâret edilenler, “Evvelkilerin Masalları” değildir. Çünkü geçmiş yoktur!

Kur’ãn ismi ile, dünyaNdaki Mushafta işâret edilenler 1400 yıl önce inmemiştir, Çünkü geçmiş yoktur! “Âdem-Nûh-İbrâhim-~İsâ-Muhammed” ismi ile, dünyaNdaki Mushafta işâret edilenler ötendeki geçmişlerde değildir.

TEK olan SEN (sanal “sen” değil), 1900 küsür yıllarında, bir zaman içinde doğmadın! Zihnini açtığın sanal âlemi “zamanla” kodladılar Gökten Yere inmeye başladığında ve perdelediler seni “SEN”’den!.. Hakîkatinin AN’daki seslenişi, “Muhammed” ismi ile işâret edileni ve “Kur’ãn’ı” da 1400 yıl önce diye şartlandın.

Kendi evreninde, kendi zihninin içinde seyir hâlindesin, her an!..

Başroldesin, her şey SEN’in için, SEN’a ulaşabilmen için işâret!..

Kur’ãn kıssaları SEN’in ve SEN’de dizilmiş hâl dilinin sembolleştirilerek dünyaN’da anlatılması ve SEN’liğine işâret vermesidir. Fakat şu noktayı da kaçırma ki, Kıssa derekesinde anlatılan olaylar bir bütün olarak semboliktir. Yarısını sembolik, diğer yarısını da olduğu gibi alma.

Sual: Bir yazınızda Hz Süleyman kıssasına değinmiştiniz. Fakat orada geleceğin ALLAH katında olduğunu, gelecekten haberdar olduğuna inanılan cinlerin bile Hz Süleyman’ın öldüğünü ancak bir kurdun asasını kemirerek, asası kırılınca anladığını ve gelecekle ilgili haberlerin cinlerin bilgisi dışında olduğunu ve bu bilgilerin ALLAH katında olduğuna dair bir konu var Kuranda. Aklımda olduğu kadarıyla yazmaya çalıştım. Yani bu anlatılan kıssada nasıl cinlerin bir topluluk değil de, insanın saklı alt kişilikleri olduğunu söyleyebiliyorsunuz?

Süleyman (?), O’nun ölümü (?), (yere) yıkılışı (?), değnek (?), ağaç kurdu diye çevrilen Dabbet’ul Arz (?), cinler, cinlerin gaybı (?) bilmemesi (geleceği değil) mükemmel olarak tasvir edilmiş sembolik anlatımlardır. (?) olarak işâretlenen her kelimenin zihin/ruh/hâl dilinde bir karşılığı vardır. Aktarım sembolik olmak zorundadır, çünkü Mânâ, maddeNin/dünyaNın diline tercüme edilmektedir. Bizlerin kimisinin hakkında en ufak bir fikrimizin dâhi olamayacağı hâllerin (≈Mantıku’t Tayr), mânevî mertebelerin, içsel farkındalıkların, kısacası Holografik İlim-tabanımızın ve Gündelik Bilgi-tabanımızın işleyişinin geçmişin hikâyeleri olarak algılanması da elbette normaldir.

Gelelim ötendeki bir geçmişte olmayan Süleyman’dan anlayabildiklerimize…

“Süleyman’ın üzerine ölümü kaza ettiğimizde, ölüm üzere olduğunu onlara sezdiren olmadı, asasını yiyen Arz debeleneninden başka… Yıkılınca, cinlere apaçık oldu. Eğer gaybı biliyor olsalardı, azap içinde kalmazlardı. (âyet)”

Süleyman (Silm-men/Selâmet Adamı) kelimesi ile işâret edilen, “Lâ ilâhe” mânâsını defalarca hissederek içselleştirmen, doğuştan ve etraftan getirdiğin sahte-sanal kişiliğinden arınıp, Varlıktaki Birliği (Tevhid) yaşam gerçeğine dönüştürerek kendinde açığa çıkardığın sâbitlenmiş Huzûr, erdiğin Selâmet sonucu oluşan Gönül boyutudur.

Cinlerin Süleyman ile birlikte anlatılması cinlerin, yâni bilinçaltı veritabanının kontrolünün bu Şuûr (İçsel Farkındalık) boyutunda açığa çıkması nedeniyledir. Âdem, Nûh gibi Süleyman öncesi iRSâL’lerde bu kontrol gerçekleşmeyecektir.

Süleyman’ın “Ölmesi” ise Varlıktaki Birliğe şahit olan “arınmış bende”, şahit olan “ben”in, Yoğun Zikir≈Mânâ Tekrarı/Tefekkür Gücü ile Mutlak Varlık’tan ayrı birimsellik/bağımsızlık hissinin kalkması, zaman ve mekânsız Holografik Tümelliğin (Vahdet) “bensiz”, “BEN” ile yaşanmasıdır. Bu da Tefekkür Gücü’nün, İdrâk’ın yeniden programladığı sinir ağlarının Zihinde açığa çıkardığı İlim’in, Basîret’in 5 duyu girdisinin oluşturduğu “ben bedenim” hissini, gündelik algılayışını bastırmasıyla oluşabilir ancak.

Süleyman, “BEN’in sınırsızlığını” bilinçaltının güdümündeki gündelik bilincin hâkim olduğu, madde bedenin hissedildiği “sanal ben” ile yaşayamaz. BEN’in sınırsızlığının “bensiz” yaşandığı AN’ın derinliğinde de bilinçaltının değer yargılarına yer yoktur (ölümünü onlara sezdiren olmadı).

Gündelik bilince yer olmasa da, AN’da KENDİLİĞİNDEN akan “illâ Hû” Mânâ tekrarının gerçekleştiği mahâl hücresel bedeni ile yeryüzüne dayanmaktadır da (Ãsâ’sı). İNSAN nâr-toprak-nûr veya yenilenmiş tâbirle Dalga-Hücre-İlim bedenleri ile vardır. Bilinçaltı ve güttüğü Gündelik Bilinç/cinler ve hükmü altındaki ins denilen Fâni dalga bedeni; bu dalga bedenin madde dünyasında temsillenmesinden ibâret Fâni hücresel beden ve bu ikisinden Şuûrunda arındıkça, RUH üflendikçe ortaya çıkan Bâki Âhiret (Sonra gelen)/İlim bedeni. İlim/Holografik Bedene sahip İNSAN’ın dünya ile etkileşimini/bağını sağlayan Hücresel Bedeni, 5 duyusu Süleyman’ın Ãsâ’sıdır.

TEK’e yoğunlaşan Zihne 5 duyudan gelen veriler azalacağından madde bedende belirli sonuçları olacaktır. Çünkü madde beden ve zaman boyutu, 5 duyu adı altındaki aracılarla giren milyonlarca veri ile algılanır olmaktadır. Zihne (Arz’a) gelen bu verileri Zikir ile Bilinçli bir şekilde -Bilinçsiz kesilmesi uyku, ölüm, koma gibi durumları doğurur- kesen İnsan (Arz debeleneni) bedensizliği ve zamansızlığı yaşar (…Ãsâ’sını yiyen…).

Bu verilerin kesilmesiyle Zihinde Holografik Şuûr boyutu açılır. Bu Şuûr boyutundaki hâle gündelik bilinçlerin vâkıf olması mümkün değildir (ölüm üzere olduğunu sezdiren olmadı); ama sanal benlikte ölüp TEK olarak dirilmekte olanın madde bedensizliği yaşaması bilinçaltına yansıyacaktır (Ãsâ’sını yiyen Arz debeleneni cinlere ölümünü sezdirdi).

Bu hâlin gündelik bilinci Süleyman düzeyinde olanda sona erip madde beden hissedilmeye ve dünya algılanmaya başlandı mı (…Yıkılınca), kişinin bilinçaltı “ben bağımsız bir birim değilim” anlamında yeniden programlanmış, ontolojik olarak yükselmiş, arınmış (cinlere alçaltıcı azap); gündelik bilinci de “birimselliğin verdiği ağırlık” açısından rahatlamış olur (cinlere apaçık oldu). Bilinçaltındaki “ben sınırlı bir bedenim” kalıbı, Süleyman Gönlünün Gaybındaki İlmin o zihinde açığa çıkmamış olması sonucu, onu sınırsızlığını yaşama yönünde şekillendirmemiş olması nedeniyledir (Eğer Gaybı İlim ediyor olsalardı). Bu İlmin bilinçaltını etkilemesiyle (cinlere apaçık oldu) de eski yargılar gerileyecektir (alçaltıcı azap). Eski değerlerin yenileriyle değiştirilmesi eski bilinçaltı-kişilik için azap niteliğindedir.

Evet, Her ne Ararsan Kendinde Ara anahtarı sayesinde açabildiğimiz kadarıyla anlatabilmeye çalıştık (Bi-İznihi). Hakîkati Tek olan Varlıktadır. Hissettirdiyse ne mutlu!..

Sevgİlim ile kalın..

]]> http://www.sonsuzlukkulesi.com/suleymanin-cinleri/feed 13 http://www.sonsuzlukkulesi.com/gizil-arayis http://www.sonsuzlukkulesi.com/gizil-arayis#comments Wed, 06 Jan 2010 21:44:20 +0000 AHHA http://www.sonsuzlukkulesi.com/?p=419 »»» Devamı]]> Topraktan olma cansız insan, Sistem tarafından sanal bir koordinata yüklenen veritabanıyla oluşturulmuş mecâzî bir ”ben” yazılımı ile hayat yolculuğuna başlayarak ezelî döngüye dâhil edilir. Ama o insan, “Belâ” diyerek zamansızlık boyutunda an be an şahitlik etmekte olan öz kimliğinden, her an yağan Yalın Gerçekliğinden, kendine “kimlik” perdesi bürüdükleri, “ben” dedirttikleri için uzak kalır. “ben” sanal programı ağaçtan tadıp, zamana bağlı bilinçaltı-önkabulleri ile yaşadığı için Varlığı farklı algılamaktadır. Hikmet yitik, aslî Vatan ise unutturulmuştur ona, KENDİ-liğinden işleyen Hayy içinde!..

Tek olan Varlık ülkesi, Huvel-Bâkî

Göz kırpma süresince Semâ’dan tecellî

Anlık, fânî bir sınırlama o, Zihin Şehri,

Âlemlere gebe; lâkin Sırrına nesî

Veritabanı doğrultusunda üst/derin boyutlarının varlığından habersiz, bilincini Varlığa “ölü” olarak açan hücresel beden/dalga yapılı zihin, incelmiş de olsa mestur kordonu ile Ruh Anaya bağlı olduğundan, çiseleyen ilahi esintilerin -“ben”inin bile farkında olamadığı- özlemini, sembolik yaşamındaki sonu gelmez tatmin arayışı ile doldurmaya çalışır. Örtülü kalmış Birlik, Teklik sevdası adına yanlış boyutta aranan “ben” merkezli bencil yaşam tarzının zihne verdiği geçici mutluluk seansları, bedensel, duygusal, entelektüel hazlar ile yatay boyutta sabitlenen; ama dikeye yükselme potansiyelindeki Gizil (Potansiyel) İnsan, ön-beyin nöronlarının koşuşturmacası içerisinde yorulur ve mezara gömülür.

Gizil olarak taşınır sende, “E L” Âlemîn takısı

“Özde” derler ya, “O”! EL-İNSÂN boyutun

Çıkar pabuçlarını! Ateşin ardında Evvel’in çağrısı,

Koyma artık bilincine, seni yakacak odun

Mezardaki sıkışıklık -hayvan türlerinin aksine- Arş’a gebe olmasına rağmen, “ben”in, vaktini bu muhteşem sarayın bodrum katında geçiriyor oluşunun yarattığı içgüdüsel ikilemden kaynaklanmaktadır. “ben” bunun farkında olmadığından, Ruhsal doyumsuzluğunu gerek sosyalleşme çabası içerisine girdiği ideolojik, sportif, dinî, mistik, politik kulüpler, örgütler, dernekler, cemaatlere olan fanatizmi (âitlik hissinin doyurulması) ile, gerekse de duygusal/bedensel haz merkezlerinin tatmini ile (aşırı yeme, içme, tüketim hırsı, şehvet, alışveriş, sahiplenme vs.) gidermeye çalışır. Basın-yayın aracılığıyla da alt kişiliklerimizin düzenli/sürekli olarak tahrik edilmesi, tekno-metal-arabesk müziklerle bilinçlerimizin gerilmesi, isyana teşvik edilmesi ve böylece benliklerimizin karanlık alt mahzenlerine doğru sürüklenmeye zorlanması da dibe inişin cabasıdır. Sınırlı ve geçici oldukları için dozajları arttırılsa da bir şeyleri hep eksik bırakan bu uyuşturucuların/ uyutucuların, egonun “kendi”sini aştıramaması, en alt boyutta döndürüp durdurmasından kaynaklanan ruhsal boşluğun doldurulamaması, genetiğinden/ çevresinden getirdiği içgüdü ve dürtülerin de tetiklenmesiyle kişinin yaşamında öfke, gurur, kibir, hırs, kıskançlık, nefret, cimrilik, kaygı gibi duyguların ortaya çıkmasına neden olur ve sonuçta bilinçte “ben madde bedenim” inancı desteklenir. Bilinçaltı kişiliklerinin etkisi altında, kendinin, insanların ve eşyanın hakikatini göremeyip Andaki ihtişâmı yaşamaktan tard edilerek, varlığın hakikatinden bir kat daha perdelenir.

El-Bâkî’nin güzel, gizil sevdasına

Bekâ için yer, içer, “bir”leşir herkes

Yanar durur, “BİR”liğin silik anısına

Kesretten göğsü daralan serkeş!

Sadece “kendisine fayda veren” bencil, ben merkezli arayışlar ile pasif alıcı konumunda; yaşamını çoğunlukla mal-mülk, itibar, şan-şöhret, güç-iktidar, cinsel doyum elde edebilmek için idâme ettiren insan, hâl diliyle üst katlara inanmadığını ifâde ettiği için aynı ortamda sabitlenmenin can sıkıntısını çekecektir. İronik olan, bu yaşam tarzını içgüdüsel olarak tercih eden kimi bireylerin, bir yandan Kutsal Bilginin açığa çıktığı Şuûrların, egodan geçirtip sistematik bir şekilde Bilinçdışı Okyanusuyla temas ettirmek, bilinci Bilinçdışı alanlar ile bütünleştirecek şekilde genişletmek için tavsiye ettiği çalışmaları yadsırken, diğer yandan da latif duyguların peşinde koşup durmasıdır. Dervişliğin gizil kalması ışıltılı boyutların bilinmemesinden kaynaklanan belirsizliğin (≈inançsızlık) verdiği boşluk/ korku/ kaygı nedeniyledir. Bu inançsızlık insanın alışkanlıklarını, huylarını değiştirmekte veya terk etmekte zorlanmasına neden olmaktadır. Kötülüğü emreden bilinçaltı bu belirsizliğe adım atmak yerine, kendisi için daha somut olan tatmin araçlarını kullanmaya, yetmediği durumlarda da sarhoşluğa, uyuşturucu kullanımına vs. yönelerek egonun içten içe bıktırtan sonuçlarını bir anlık da olsa def edip İçsel Okyanusa temas etmeye çalışmakta; ama teğet geçmektedir.

“Ben”liğinin derdinden bu üzüm sekri,

Üst katları aramanın gizli dillenişi

Tatmak için lazım “Yalnız Sen” zikri

Fark et, kendindeki o Saklı Dervişi

Göklerin Krallığına yanlış yerde ve yanlış bir şekilde üzüm sekri veya mezkûr uyuşturucu anestezileri ile takılı kaldığı bodrum katını süsleyerek ulaşabileceğini zanneden yatay boyutun içi-sıkışık depresif sâkininin, tatmin edemediği istek ve arzularının dermanı Farkındalık Gelişimindedir. Gelişimin olmadığı, aynı bilinç seviyesinde (tasavvufî tâbirle doğuştan getirilen aynı ilâhi manalarda) takılı kalmak, donmak “Ölüm” demektir. Kişinin kendisine isâbet eden tüm musîbetler aslında kendisini aşması için yapılmakta olan birer çağrı, uykudan özüne uyandırmaya, diriltmeye çalışan okunası sinyallerdir. Ezânı işitip çağrıya kulak verir, bilinç düzeyinde de talep eden olursa, kendindeki Gizil Arayış âşikâre olur. Kendisine “mecazdan Hakîkat’e git” denilir. Çünkü “ben”in sembolik yaşamından “BEN” gerçeğinedir yolculuk, Tâlip’te!..

Vahşî tabîata sahip insan toplumsal değerleri nedeniyle her zaman dışarı yansıtamadığı dürtülerini içine yönelttiğinden -doğal olarak- zihninde “kötü” olarak “etiketleneni” barındırır. Tâlip, içindeki bu dürtülere dışarıdan bakabilerek özeleştiri yapabilmeli ve oluşturacağı yeni değer yargıları ile dürtüsel bilincinin ötesinde Farkındalıklı bir kimlik oluşturmalıdır. Özeleştiri yapamayan, vicdânı devreye sokmayan insan diğer boyutlara açılan kapıyı baştan kapatmış olur.

Derinliksiz, tek açıyla bakılan ve buna takılı kalınan dışa dönük yaşamdan içe yönelen insan, ego-yansıtmalı baktığı (için kendi nasılsa, her tarafını kendisindeki gibi gördüğü) varlıkların Gerçeğini, kendindeki ilâhi mânâları güncellediğinden, kendinde açılmaya başlayan zengin bakış açısıyla müşâhede eder. Pasif alıcı konumundan aktif vericiliğe (infâk) geçen, başkalarını kendinden daha çok düşünen insanın bilinçaltındaki kördüğümler çözülmeye, patlamaya başlar. Sekîne artar, “Mi’râc”’a adım atılır..

*/ Mi’râc’ın arabası Salât’tan ve Tefekkür benzininden bahsetme gereği duymuyoruz. Arabasız ve de benzinsiz, olduğumuz yerde sabitlenmemiz, iyiliklerimizin savrulmasına neden olur! (Daha sonra ayrıntılanacaktır) /*

“ben”in bilgi yönlü farkındalığı ile yapacağı en büyük eleştiri, kendisinin “bağımsız” bir varlık olarak hiçbir zaman var olmadığı gerçeğidir. “BEN”, “ben”de, “ben”in mecaz olduğunu fark edecek, “benlik” örtüsünü kaldıracaktır. “ben” değil; BEN bulacaktır “sadece BEN vardır” diye işâret edilen ÖZ’ü, KENDİni (yoksa “ben” yoktur ki, “ben”in özü olsun!..).

.

Ey Sîn! Semâ’dakine yankılanan nakarat

Kaçınılmaz boyut, Muhteşem Saray,

Derine özlemdendi bunca müskirât

Çıktı artık Gönül! Belirdi Gökte Dolunay

Zihin, bağımsız bir varlığının olmadığını sezdiğinde, aldığı ilhamlardan, gönlünde bulduğu manevî zevkten ötürü gurura kapılmamalı, kendine gelen iyilikleri BEN’den; aldanışları ise “kimliğini” var sanışından bilmelidir (Şükür). Mecâzi yaşamın hayalî avuntularını terk etmek göreceli olarak kolay iken, Gerçeğin hissedilişinin pusuda bekleyen şeytana vereceği -“Kibriya” diye yutturulabilecek- “kibrini” terk etmek ise zor olacaktır.

O yüzden zorlu nefs! Gel, Bilmekten, Hissetmekten, Algılamaktan Varlığın Mâlikine sığın!..

Bil ki, mâneviyatla tatmin de, sonu gelmeyen Gizil Arayışın sahnedeki perdelerinden birisidir.

İnsan beyni milyonlarca yıllık bir sürecin, tarihin saklandığı Holografik bir Levhadır (Levh-i Mahfûz). Öyle ki, yeryüzünün bizlere dayattığı tüm o koşulların ve yaşattığı mücadelelerin, bizlerde ortaya çıkarttığı savunma stratejilerinin, davranış kalıplarının hepsinin özetini, benliğimizin karanlık kuytularında içselleştirmiş ve çoğu zaman farkında olamayacağımız bir şekilde yaşamaktayız. İlkel dürtüler veya içgüdü olarak çalışan bu mekanizmalar bizlere avantaj sağlayabilmeleri için evrimleşmiştir. Örneğin, ilkel/ilksel/sürüngen beyin de adını verdiğimiz beyin bölgesindeki “amigdala” adlı sinir düğümü sert ve çetin doğa mücadelelerine karşı canlı bünyesinde tehlike anlarında kaç/saldır tepkilerini oluşturmak ve bunları kaydedebilmek için gelişmiştir.

İnsan beyni bir yandan ego duvarı inceldiğinde kendisinde ışıltılı ve derin bir huzur denizini çıkartacak potansiyele sahip iken diğer yandan da birkaç miligramlık hormonal değişim veya çok küçük bir dışsal uyaran ile dünyaya bakış açısı tamamen farklılaşacak kadar da değişkendir, zayıftır. Rahatlık alanımızdan çıktığımızda veya bu alanımıza dokunulduğunda amigdala bölgemiz de hemen uyarılarak korkularımız harekete geçecektir. Amigdalanın beynimizin en derin bölümünde yerleşmiş olması, en ilkelinden en kompleksine kadar tüm omurgalılarda bulunması, bu bölgenin daha hayatî fonksiyonları icrâ ettiğinin göstergesidir. Dolayısıyla korkularımız tetiklendiğinde veya tehlike hissettiğimizde çok daha sonraları evrimleşen, aklı işleten gelişmiş beyin bölgesi nin (neo-korteks) örtülmesi, pasifize olması bu nedenledir. Limbik sistemle birlikte duygusallıkta takılı kalmamızın nedenlerinden birisidir, Amigdala.

İnsanoğlunun hayvanîlikten ayrılıp bilgisini artırmaya başladığı günden beri birbiriyle mücadele etmeye, hatta savaşmaya devam etmesinin nedenlerine “Bilgi Farklılığı” da eklenmiştir. Rahatsız olmasını veya savaşmasını engelleyebilecek, “entelektüel bilgiyi işleyen” gelişmiş ön beynine rağmen toplumsal amigdala baskın çıkmakta ve farklı kişiler, gruplar, toplumlar farklı inanç bilgisine sahip oldukları ve paylaştıkları için ilkel güdülerinin doğrultusunda kaderi çizilen insanlar bu durumu rahatlık alanlarına müdâhale olarak algılamakta ve rahatsız olmaktadır. Çünkü orjinal bilgi, elde edilmesi rahat olan taklit bilginin bölgesini taciz etmektedir.

Toplumsal Amigdalanın vereceği tepkiyi bilen, kaderini dürtüleriyle değil de, ön beyinleriyle egolarını kontrol ederek çizen Hissiyat sahipleri de toplumların ezberlerine ya hiç dokunmamış veya yumuşak dokunuşlar yapmış, aydınlanmanın/gerçeğin bilgisini binlerce yıldır gizli mekânlarda hak edenlere (içgüdülerine karşı mücâhede eden Sabır sahiplerine) ve döneminin mecazlarıyla da halka vermiştir.

*/ Bu mecazlar halkın inandığı hikâyeleri, batıl inançları da içerebilmektedir. /*

En ufak bir karşıt-uyaranda dünyası değişen egoya kaldıramayacağı yükü Sistem yüklemez. Kişi hazır olduğunda/yandıktan sonra ise otomatik olarak yüklenmeye başlar. Bir civcivin içerisinde bulunduğu, korunduğu, beslendiği yumurtanın kabuğunu, o civcivin kendisi, kendi çabasıyla kırıp dış dünyaya çıkmadan önce, dışarıdan müdâhale ile kırarsanız, o civciv hazırlıksız yakalandığı yeni (!) yaşama adapte olamadığı için bu ortamın şartlarını kaldıramaz ve kısa sürede ölür. Yâni yeni ortamı kaldırAmaz!…

Varlık âlemindeki Rahmãn (Kimliksiz “O”nun Bilinemezliğini) ve Rahîmi (Kimliksiz “O”nun Bilinebilirliği) “esirgeyen, acıyan, bağışlayan, şefkatli (!)” gibi insanî duygularla yorumlayan; öldürdüğümüz hayvanları afiyetle ve büyük bir keyifle yerken üzülmeyip de, ölen-öldürülen-öldüren bizlere de, Sistem’de duygusallığın geçerli olmadığını bilmeden farkındalıksız/otomatik/tepkisel olarak üzülen-sevinen-kızan; ama nötr=yorumsuz olamayan biyokimyasal fabrikalarımıza (beynimize) bazı gerçekler elbette açıkça anlatılmaz. Din, tasavvuf, bilim vs. şartlandırmalarıyla/ezberleriyle, kendimizde açığa çıkarmadığımız, orijinal olmayan taklit bilgiyle de Gerçeğe ve onun yaşamına hazır olamayız.

Elbette burada duygusallığa veya taklit bilgiye karşı bir tavır sergilemiyoruz. Sadece, birçok eylemi beyninin biyokimyasından kaynaklanan ve duygusallıkla ömür geçirenlerin, duygusallıkta takılı kalanların, taklit ettiklerinden başka sermayesi olmayanların Gerçeklerle yüzleşemeyeceğini veya çok zorlanacaklarını, dinsel/toplumsal/sosyal kalıpların kaplamış olduğu sinirsel işletim sistemlerinin çökebileceğine işâret etmeye çalışıyoruz.

Anlatıldığında gerçekleri kaldıramayacak veya anlamayacak olanlara bunların anlatılmaması veya adım adım anlatılması, nasibinde varsa yenidünyaya çıkacak olan beyinler için birer rahmettir, onların korunmasıdır. Burada gerçeği saklayan, açıklayan birileri, belirli bir grup değil, birilerinden otomatik olarak açığa çıkartan Sistemin kendisidir.

Evren/Dünya Kitabında hiçbir şey eksik bırakılmamış, her şeyden örnek verilmiş olduğundan Görünür Dünyamızda bu konuyla ilgili misâli de okuyabiliriz:

Çocuklar akılları kesene kadar oyalanmaları için bir takım “Ali Baba ve Kırk Haramiler” masalları ile büyütülür. Akılları gelişmeye başladıkça, büyüdükçe içinde bulundukları ortamın gerçekleriyle zorlanmadan yüzleşirler ve ona adım adım uyum sağlarlar. Ali Babanın, Haramîlerin işâret ettikleri, Gerçekler yavaş yavaş fısıldanır.

Bu yansıma örnekte olduğu gibi, Müslümanlık, Hıristiyanlık bilgileri, ötedeki (!?) cinler-periler-şeytanlar-melekler-ahret mecazları, Kutuplar, Gavslar, üçler-yediler, Baba-Oğul-Kutsal Ruh vs. kavramları yüklenen beyinlere de duygusallıklarından ve taklitten sakındıkları ölçüde içsel veya dışsal rehberi tarafından bu kavramların işâret ettiği gerçekler fısıldanmaya başlanırr.

Fısıltı orijinal bilgidir, ilhamdır; İNSAN’lığın göstergesi olup Âdemde açığa çıkar. Fısıltının şartı Akıl Yaşını büyütmektir. Büyütmenin anahtarı ise duygularımızın bizi kontrol etmesinden ziyâde bizlerin o duyguları kontrol edebilmesidir. Aklını büyüttükten sonra isteyen istediği duyguya ve duygusallığa bürünebilir!

Duygusal olmakla olmamak bizlerde bir olduğunda, özgürce kızabilir, özgürce kahkaha atabiliriz! Çünkü öfkeyi, yâni salt Celâli dengeleyen Halîm mânâsı da bizde açığa çıkmıştır. İçte denge varsa farkında olur insan!.. Kontrol edebilir, dilediği gibi oynayabilir duygularıyla!

Gerçekler duygularımızı değil; duygusallığımızı, duygu selimizi bırakarak hissedilebilir ancak.

Sistem o kadar hayret verici ki, aslında her şey apaçık anlatılmıştır; ama duygusallığın/şartlanmaların bürümüş olduğu egomuz nedeniyle gözümüzün önündeki hakîkatten her an perdelenerek, yâni İblisimizi Özümüze secde ettiremeyip her an Cennetten kovulmaktayız. Bizlere mecaz olan gerçeğin dili farkındalıksız/kontrolsüz duygusal olmayan “akıl sahipleri” için apaçıktır. Onlar için Yaratıcı ÖZ’ün Bilinemezliğinden başka, “Sır” diye bir şey yoktur.

Kur’ãn’ın hüküm bildiren âyetleri insanlara kendi hakikatlerini tanıtacak, manevi olgunlaşmalarını sağlayacak ve toplumsal ilişkilerini düzenleyecek bilgileri içerir iken, kıssaları (≈hikâyeleri) da tüm boyutlarıyla İnsanın özetini vermektedir. Yâni bu âyetler İnsan’ın derin boyutlarının hâl dilinin birer tercümesidir. Âyetlerin ve âyetlerdeki sembollerin karşılıklarının İnsan’da bulunması gerektiği ve İnsan’da olana işâret ettikleri düşüncesi kanaâtimizce “Her ne ararsan Kendin’de ara” anahtarı sonucudur. Bu anahtar karınca ile konuşma, taştan deve çıkartma, denizi ikiye bölme gibi Bilgi Kaynağındaki anlatımların sembolik olarak algılanıp, olduğu gibi alınmamasını gerektirmektedir.

Elbette Kur’ãn tümüyle sembolik/şifreli bir Bilgi Kaynağı değildir. Kur’ãn kendisinde muhkem (belirli bir hüküm bildiren) ve müteşâbih (teşbihli, benzetimli) âyetler olduğunu bildirmektedir.

Kur’ãn misalleri/meselleri/örneklemeleri Tefekkür sahipleri için hissedilebilir, muhkem âyetler ise herkes için apaçıktır.

Kur’ãn tüm derinliğiyle/boyutlarıyla en iyi şekilde açığa çıktığı Şuûr (Rasûl) tarafından bilinmektedir. Çünkü kendisi Kur’ãn’dır. Bu derinlik her bilinç seviyesi tarafından farklı algılanır. Kur’ãn’ı en iyi bilen/hisseden/özüne inenler Âlimler (bilgin anlamında değil), Velîler ve inebilenler ise Tefekkür sahipleridir.

Bizler arınabilmek için gerekli bilgileri ihtivâ eden muhkem âyetleri yaşamımıza dökmekle sorumluyuz. Teşbihli anlatımlar, kıssalar ise bu arınmanın sonucunda kuş (?) dilini bilen/hisseden Süleymanlar’a apaçık olacaktır. Belirli içsel hâlleri yaşayan şuûrlar, o kıssalara baktığında, yaşadıklarının o kıssalarda anlatılageldiğini fark edecektir. Yâni, bizler arındıkça, o kıssalardaki benzetimli (müteşâbih) anlatımları kendimizde bulmuş olacağız.

Kıssaları yaşayabilmemizin nedeni ise Holo/Hülya/Whole/Holy olan Âlemlerin bizlerde yansımış olmasıdır (Holo-grafik). Kâinat Holografik olmasa idi, Rasûl kendinde bulduğunu bizlere teklif edemez ve Din de olamazdı. Çünkü kendinde bulduğu bizlerde de kat kat kayıtlıdır, saklıdır.

İNSAN, Âlem’dir. Kur’ãn da bu Âlem’in özeti. İNSAN’ın Arz’ı, Semã’sının yansımasıdır. Holografik Yaratılış üst boyutun bir alt boyutuna o alt boyutun diliyle kaydedilmesidir. Holografik Evren gerçekliğinde üst boyutların bilgisi bir alt boyuta kodlanır. Bu nedenledir ki, bir alt boyut üst boyutun misal âlemidir, misallendirilmesidir, gölgesidir. Evrendeki/Galaksideki/Dünyadaki bütün fiziksel süreçler ve süreçleri meydana getiren elemanlar (Büyük Patlama, mutasyonlar, kimyasal-biyolojik yaşamın başlangıcı, evrim, su, toprak vs. gibi her ayrıntı) İNSAN’ın içsel yolculuğunun aşamalarının ARZ aynasındaki birer yansımasıdır. Dolayısıyla, üst boyutları/Sistemi çözebilmek alt boyutlardaki misalleri OKU’yarak gerçekleşebilir. Ve algıladığımız her şey misaldir! Ama bu misalleri sadece İlim sahipleri akledebilmektedir.

Gerçekte İNSAN’ı anlatan âyetlerin kimi yorumcularca -haklı olarak- bilimsel işâretler varmış gibi algılanmasının nedeni işte bu izdüşümdür.

İNSAN, atmosferin 7 tabakadan oluştuğunu bilmez (A’lâ Sûresi 7-8). Ama kendinde bulduğu için kendinden dillendirilen 7 kat Semânın gölgesidir, yansımasıdır, sembolüdür atmosfer tabakaları. Bilimsel işâretler olduğunun doğal olarak düşünülmesinin nedenidir Holografik Oluş.

Dünya, Evren (kısaca alt boyut) İNSAN Şuûr boyutlarının (kısaca üst boyutlar) bir izdüşümüdür. İNSAN’da 7 Kat Şuûr boyutu (Semâ/Gök) olduğu için, dünya atmosferinde de 7 kat tabaka vardır; Evrenimizde de 7 tabaka vardır.

Holografik Kayıta küçük bir örnek vermek daha gerekirse;

Hakîkat Sırrını yaşayan bu sırrını gösteriş aracı olarak kullan(a)maz. Bu sır sadece kendindeki Evrensel Aklı ile yaşanır, O’ndan saklı kalamaz. Algılayabildiğimiz kadarıyla bu üst boyut gerçeğinin Kur’ãn kelimelerine yansıması “Ziynet sahibi kadının ziynetini sadece Erkeğine göstermesi, mahreminden başkasına teşhir etmemesi” ifâdeleriyle olmuştur.

Ziynet, Sırrın yansımasıdır.

Kadın, Hakîkate Ereni, Gönül sahibi..

Erkek, bizdeki Evrensel Akıl, Cebrâilî güç.

Günümüzde, dünya genelinde ve düzeyinde kadın nüfûsunun erkeğinden başkasına açmaması gereken ziynetlerini yoğun olarak teşhir etmeye başlamasını da, mânevî sırların açığa çıkmasına, herkes/halk tarafından da bilinmeye (yaşanmaya değil) başlanmasının yansıması olarak OKU’yabiliriz.

Mânâ’da ne oluyorsa maddeye de yansımaktadır. Çünkü üst boyut alta da o alt boyutun dili ile kayıtlıdır.

Atomlardaki cazibe, moleküllerin birleşme eğilimi, canlılardaki çiftleşme, İnsan’ın “birleşme” isteği hep İNSAN’ın TEK’e olan hasretinin boyut boyut yansımalarıdır.

Kur’ãn’ın nâzil olduğu Rasûl ne 7 kat atmosfer tabakasını bilir, ne de evrendeki 7 kat aşamayı. Fakat kendindeki 7 kat Şuûr boyutunu bulduğu için bu 7 kat sema olarak sembolleşmiştir. İşte Holografik Yansıma gereği de bu sembolizm aynı zamanda 7 kat atmosfer tabakasına ve evrendeki 7 kat aşamaya da işâret etmiş olmaktadır.

So, in this paper, whether evolutionary idea and religious, Islamic believes could be compromise or not and if there was an agreement in the past, the reason(s) why believes and evolution conflict(ed) throughout the history and nowadays among Turkish-Islamic people with the views of opponents and proponents will be examined.

In this article, firstly the scientific meaning, explanation and birth of evolution idea will be described. In this historical period, the first Islamic scientists’ viewpoints, names about creation of God correlated with evolution and the styles, ways of thinking, the progress in the science, rationalism and philosophy and later recessions, the affect of Gazali’s mission to this regression will be mentioned. Then, we will rapidly give an eye to the Ottoman age, particularly the last decades of it about these concepts. At last, this study will be investigated with the affects, income and pseudoscientific sources of so-called religious communities, press, newspapers, and magazines in this debate in Turkey.

The basic goal in this essay is to become aware of that the concept of evolution may not contradict with sacred values if they are commented through scientific look and to emphasize the significance of the integration of rational thought to Islamic nations. According to us, accepting or refusing the evolution theory is related importantly with the rational thought, so with the modernization of minds.

The birth of Evolution concept

Evolution theory became famous with Darwin’s contributions by adding “natural selection mechanism” to the biology, however first primitive explanations goes to the first and medieval ages. The Ancient Greek philosopher Anaxiamander invented the concept that all living things were related and that they had changed over time[1]. Herakleitos gave a leap to this change in time[2]. The classical science of their time was observational, philosophical rather than experimental. The other ancient Greek philosopher, Aristotle explained his concept of the advancement of living things from inanimate matter to plants, then animals and finally man[3]. During middle era, special creation view without any changes was dominated and evolution was objected by Christianity[4]. On the contrary, traces of biological evolution is seen in Muslim people (following the early philosophy of Mu’tazile heavily inspired by Greek and Hellenistic views and focused largely on the concept of independent, rationalist thoughts [5]) and scientists’ books[6].

Scientific definition of Evolution

If it is wanted to merge two separate worldviews, primarily the true meaning of evolution must be transmitted to the public. The meaning of biological evolution can be defined as the alteration through generations in the organisms’ structure and actions. However, it should not be considered as a developmental change in an organism’s lifetime[7]. This change is cumulative and every organism has altered from a previous ancestor. The environmental conditions have the major control on the biological units, thus there is a battle for living in any environmental condition. The battle for life decides which organisms will increase their population by contributing more offspring because the survivors are the best fit ones[8].

It will be important to mention about a common misunderstanding among opponents about the evolution theory that it is just a “theory”; therefore it can be disproved by scientific progression one day. It must be made clear that the evolution process is a “fact” and a theory itself, but the distinction of a “fact” and “theory” should be done carefully in order to understand the true meaning of evolution (especially by public masses). A fact may be known and accepted as true and the forces that determine its existence may not be known fully, but its mechanism can be interpreted by scientific theories. Facts do not change while scientists regenerate new theories. The theories suggested by Darwin or some other will not change the fact of evolution, but they can alter mechanisms of evolution[9].

Rise of “rationalist thought” and concept of evolution in early Islamic era

If the history is investigated, it can be witnessed that Muslim scholars and scientists once led the world in discovery and reason. The most important event triggered the progressivist, scientific achievements of Muslims during four-five hundred years was approval of Mu’tazile section based upon to “reason” by Caliph Al-Ma’moun as the official sight of the state in 823. This rationalist religion understanding adopted as the ideology of state by the hands of Caliph[10]. This civilization accepted biological evolution that is controlled and directed by God, almost 1,000 years before the West.

Probably, unknown to the West, the Muslim scientist Al-Jahiz (776-869) first proposed the theory of biological evolution, “natural selection” of Darwin in his book, Kitabul Hayavan (Book of Animals), in the 9th century. According to his also experimental thoughts, “animals engage in a struggle for existence, for resources to avoid being eaten and to breed. Environmental factors influence organisms to develop new characteristics to ensure survival, thus transforming into new species. Animals that survive to breed can pass on their successful characteristics to offspring”. Beside he is telling about the biological term “mutation” as mesh (Arabic)[11]. Al-Jahiz was not the only Muslim to accept evolution as a fact. The Persian scientist and philosopher Ibn Miskawayh (932-1030), went forward and suggested that animals evolved into apes and then apes evolved a lower kind of a barbarian man, a superior human being, a saint, a prophet, respectively[12]. In fact, distinct/similar evolution theories of early Islamic philosophers like Al-Jahiz and Ibn Miskawayh also Biruni (973-1051), Nazzam (835), Cabir bin Hayyan (721-815), Ibn Tufeyl (1100-1183), Iraki, Kazvini (1203-1283, Tusi (1201-1274) and Ibn Haldun (1332-1406), Ibn Heysem (965-1039) were widely accepted and taught in medieval Islamic schools[13].

From beginning of Recession to the End of 19^th century

During the rationalist, wealthy period of Islamic states, at the beginning of the 12th century the first Crusades had begun. Priests, in Europe could easily agitate poor people to become fanatics, far away from scientific thoughts to die or get the wealth of the east earths. This closing danger was wondering the Islamic state about their people irrelevant with a war thought and like comfort and quiet, philosophical and scientific occupation. This condition was as a consequence of predominant Mu’tazile section. Muslim people can not be persuaded easily like Christians. So, the state gave a mission to Gazali having deep knowledge about Mu’tazile, rationalism (because he was also a rationalist at the time) to disprove the proposals of Mu’tazile, and lessen the importance of “thought”. Interestingly, in these years Gazali’s ideas accepted as the official ideology of the State. Desired situation was succeeded due to the profound affect of Gazali on public[14]. The outcome was the widespread of the school called Ash’ari postulating that certain aspects of nature were beyond the ability of humans to comprehend. So, emphasis moved away from scientific study to only theology. This gave the birth of the concept of taqlid stressing the acceptance of religious ideas handed down by authorities, without the need for evidence[15].

Transformation from an ape-like creature was/is a shocking idea for Christian and Jew theology due to the fact that “The Holy man is created as the image of God”. This thought in the course of time affected the Islamic schools of thought and evolution was rejected commonly until now[16]. Even, the early scientist Nazzam was blamed as unbeliever, materialist and Satan by Ash’ari school because of evolution thought[17].

At Ottoman history, Erzurumlu İbrahim Hakkı is seen in front mentioning about evolution as “tekâmul” in his famous work Marifetname[18]. Evolution theory through positivist ideas was again introduced to public by a materialist Abdullah Cevdet. He even influenced greatly Atatürk in this issue[19].

The rising actions of Evolution opponents during last 30 years

There have been a permanent “evolution opponents” on a small scale in Turkey for decades. Before the 1980’s, many defined Islamic communities especially like “Nur Cemaati”, “Milli Görüş” had got an opposite attitudes, propaganda against the evolution idea showing it with the periodical articles, writings in their newspapers like “Zaman”, “Yeni Asya”, “Milli Gazete” and magazines such as “Sızıntı”, “Zafer”. After 1980’s, Ministry of Education of Turkey that is controlled by Islamic conservatives consulted to the ICR (Institute of Creation Research) rooted from American Christian Creationists to strike that there is a serious scientific criticism against the evolution. Various ICR-based pseudoscientific publications were translated into Turkish and presented to the high school teachers in this period[20].

Today, scales of publications of a big Islamic foundation, BAV (Bilim Araştırma Vakfı) that is established in 1991 by Adnan Oktar, are beyond the activities of other communities. BAV has published several books under the penname Harun Yahya and delivered copies to the public free of charge. All of the books belonged to the group can be downloaded from the net just freely[21].

BAV is an important part of the rise of anti-evolutionists in Turkey. Its activities and publications utilize millions of dollars each year, it is difficult to imagine that this amount of funding can be supplied just by donations, as BAV claimed. The source(s) of its funding remain very obscure[22].

BAV books usually adapt ICR’s arguments to construct their own arguments for defeating evolution. BAV has also contacted for a long time with American creationists, including receiving assistance from ICR. Duane Gish and Henry Morris visited Turkey in 1992, just after the establishment of BAV and participated in a “creationist conference” in Istanbul. BAV’s creationist conferences in 1998 in Istanbul and Ankara included many US creationists[23]. After that, Harun Yahya started to publish his anti-evolution books to the public free of charge and distributed as promotions by the daily fundamentalist newspapers Akit, Milli Gazete and Zaman[24].

Yahya’s announcements can also be found in conservative press every day, in Türkiye, Vakit, Yeni Çağ, Yeni Şafak, Önce Vatan[25].

Meaning of “Evolution” for Creationists

Nowadays, people against evolution take their arguments almost from a unique source, BAV’s editions. So, causes of refuting evolution can be detected from the lines in these books. The parts related with evolution opposition mostly carbon copy of their main books, “Evrim Aldatmacası”. According to arguments in this book, the point of view of anti-evolutionist can be understood.

It is mentioned that evolution is not a fact, because it is not reported in the Holy Qur’an. Evolution theory is the greatest hoax of all centuries. All the scientific data collected during the last 150 years disprove evolution. All the scientific data prove that, from DNA to organisms, everything has a design and purpose and that everything was created all at once. Science has proved that God created the life on earth[26].

Yahya also argues according to his traditional religious comments that Qur’an does not support evolution, because man is created from mud in heavens specially, so a believer can not accept evolution theory and see it appropriate with religion. Evolution is a theory lacking any scientific basics. It’s just a theory of blind coincidences rejecting the power and will of God, so its real target is religion. He continues that theory’s ideological framework consists of anti-religious thoughts to strengthen atheism. Theory of evolution was constructed upon materialist philosophy. Materialist philosophy uses the theory of evolution, both of which complement each other, to describe for the emergence of life. Modern science demonstrates the invalidity of the materialist-evolutionist claims and confirms creation. According to Yahya, even the most prominent worldwide scientific magazines, such as Science, Nature, Scientific American or New Scientist are forced to admit that several aspects of Darwin’s theory have reached a dead end[27].

He is telling that Darwinism gave humanity nothing but harm over the last and a half century. It has brought humanity nothing but conflict, war and degeneration. Believers should avoid defending this theory and realize its ideological meaning contradicting the truths of Islam. He warns people that it is essential to launch a serious fight against evolution on the ideological level[28].

BAV have serious books, brochures, videos relating “Evolution theory” as the causer, supporter of Terrorism, Fascism, Communism and Materialism and call about this so-called relations as “the Dark face of The Darwinism” at their website[29].

Apart from BAV, there are also popular anti-evolutionist books sold in bookshops in Turkey, such as Yaratılış Gerçeği ve Evrim by Fethullah Gülen (popular in his group), Evrim İflas Eden Teori by Prof. Dr. Adem Tatlı, Evrim by Gufran Koyuncu can be searched in bookseller websites[30].

Conclusion

Evolution is scientifically one of the greatest and intellectually stimulating ideas in history which was a revolution in its age, which challenged a lot of negative critics but still accepted as a central concept in science because of its strength. Evolution expresses the idea of a continually changing universe rather than a universe at a stable. Unless the approach to this mechanism is scientific, the truths can not be revealed.

Evolution theory in our age is explained by the help of high technologies and supportive evidences, therefore opposing it from an unscientific perspective, even adducing verses from Holy books is nonsense. Determining from a rational point of view and considering the meaning of evolution, criticisms on evolution can be seen probably ideological, far from being logical.

As described above parts, it may be now surprising to somebody that while most modern conservative Muslims reject the concept of evolution, Muslim scientist-philosophers believing in the Islamic faith, born in 8-13^th centuries and could write passages about evolution, even transformation from ape-like creatures. So, it can be seen that sacred verses could be commented according to the scientific verses. There should not be a must to see “evolution idea” as a Satan that should be fought.

If biological evolution theories are legally prohibited in schools, will all conflicts, wars and degenerations of societies be finished? No, because these issues are irrelevant with evolutionary theory. These problems are consequences of selfish behaviors of humanities, not a theory. Evolution does not define what humans must behave; it only expresses how livings are behaving. Some ideologies or men might have used evolution for their benefits, but it does not interest a biological theory. However, if weak connections of scientists with public that should be transmitted the scientific truths in a popular language and insufficient number of scientific-popular magazines is accounted, the power, effect and manipulations of mentioned anti-evolutionist movements can be waited normally.

Evolution concept is directly related with the “rational thought” leading modern minds. Science tells that all natural processes are running through some defined basic laws of the nature established from the appearance of the universe. Creation of species at once from nothingness contradicts with the laws of nature. This style of thought that close to the Ash’ari school implicates the unexpected interferences of a Supernatural existence in any time leaving a universe that will be chaotic. In this situation, science can not be done because of changeability of the nature laws in any time.

In conclusion, I think that in a modern-scientific thinking way, evolution process can be easily considered as the Creation itself. This unification is able to solve the all conflicts among religious faiths and scientific facts happened until now.

.

.

References

[1] A. M. Celâl Şengör. Yaşamın Evrimi, (İstanbul: İTU Yayınevi, 2004), p.37

[2] ibid., p.39

[3] Think Quest, Pre-Darwinian theories of Evolution, Evolution in Greece, (2000), retrieved from

http://www. utm.edu/research/iep/e/evolution.htm

[4] ibid., Medieval Theories

[5] Cengiz Özakıncı. İslamda Bilimin yükselişi ve Çöküşü, (İstanbul: Otopsi yayınevi, 2006), p.334

[6] A. M. Celâl Şengör. Yaşamın Evrimi, p.46-52

[7] Mark Ridley. Evolution, (Boston: Blackwell Scientific Publications, 1993), p.5

[8] ibid., p.10

[9] S. J. Gould. Evolution as Fact and Theory [Electronic version]. Hen’s Teeth and Horse’s Toes, (New York: W. W. Norton & Company, 1981), p. 253-262, retrieved from http://www.stephenjaygould.org/library/gould_fact-and-theory.html

[10] Cengiz Özakıncı. İslamda Bilimin yükselişi ve Çöküşü, p.337

[11] Mehmed Bayraktar. İslam’da Evrimci Yaratılış Teorisi, (Ankara: Kitabiyat yayınları, 2001), p.49,51,57,59

[12] ibid., p.93,94

[13] ibid., p.16-17

[14] Cengiz Özakıncı. İslamda Bilimin yükselişi ve Çöküşü, p.339-393

[15] Nuh Ha Mim Keller, The Re-Formers of Islam, (1995), retrieved from

http://www.masud.co.uk/ISLAM/nuh/masudq2.htm,

[16] Okan Konuralp, Allah’ın izniyle maymuna evet!, (2005), Tempo Dergisi,

retrieved from http://www.tempodergisi.com.tr/toplum_politika/03636/

[17] Mehmed Bayraktar. İslam’da Evrimci Yaratılış Teorisi, p.41

[18] Okan Konuralp, Allah’ın izniyle maymuna evet!, (2005), Tempo Dergisi

[19] Sinan Meydan. Bir Ömrün öteki Hikayesi, Atatürk, Modernizm, Din ve Allah, (İstanbul: Toplumsal dönüşüm yayınları, 2003) p. 91-97

[20] Taner Edis, “ABD’deki Yaratılışçı akımlar ve Türkiye’deki bağlantıları,” Bilim ve Gelecek,

Sayı-39 (2007), p.14-16

[21] Bilim Araştırma Vakfı, (n.d), retrieved from http://www.bilimarastirmavakfi.org/html/vakif_hakkinda.html

[22] Taner Edis, “ABD’deki Yaratılışçı akımlar ve Türkiye’deki bağlantıları,” p.16-18

[23] Harun Yahya, “Materyalizmin Çöküşü, Yaratılış Gerçeği Konferansı”, (n.d), retrieved from http://www.harun yahya.org/evrim/hy_materyalizmin_cokusu/m_cokusu4.html

[24] Harun Yahya, “Konferansın ardından”, (n.d), retrieved from http://www.bilimarastirmavakfi.org/evrim_ istanbul1.html

[25] Harun Yahya, “Basında Harun Yahya”, (n.d), retrieved from http://basindaharunyahya.com/index.php?Pg= NoticePage&Date=2007-10-30&Number=9338

[26] Harun Yahya. Evrim Aldatmacası, (İstanbul: Araştırma yayıncılık, 2006), p.26-29

[27] Harun Yahya. Kur’an Darwinizmi Yalanlıyor, (İstanbul: Global Yayıncılık, 2003), p.17

[28] ibid., p.14-15

[29] Mainpage of www.harunyahya.org

[30] www.kitapyurdu.com

Bilimsel düşünüş metodunda bir kural vardır. Bir olguyu açıklayabilmek için “n” tane unsur yetiyorsa o fenomenin “n”’den fazla elemanla açıklanmaya çalışılması gereksiz olacak ve bu unsurlar çözüme eklenmeyecektir (Tutumluluk Yasası). Mevcut açıklamalar sorunu/konuyu çözemediği takdirde ek açıklamalar, yeni kavramlar, boyutlar vs. işin içine sokulacaktır, dâhil edilmelidir.

Bu bağlamda, insanların yüzlerce yıldır yaşayageldiği doğaüstü, olağanüstüymüş (!) gibi gözüken birtakım fenomenlerin “cin” adı verilen, insandan ayrı görünmez varlıklar tarafından meydana getirildiğine inanılmış, yaşanılan öykülerle insanlar korkmuş, bu rivâyetler birçok milletin inanışına, örfüne girmiş, ötedeki kötü varlıkların kaçırılmaları için kuvvetli nefeslerle üflenegelmiştir. Asıl korkulması ve korunulması gerekenin kişinin kendisini Allâh’tan ayrı düşüren “saklı alt kişilikleri” olduğu ise sembolik anlatımlar nedeniyle fark edilmemiştir.

Gelenekten alınan şartlanmalarla kutsal metinlere yapılan tek yönlü ve dar/geçmişin bakış açısıyla, anlatılan mecazlar elbette olduğu gibi, üzerinde düşünülmeden kabul edilecek ve kelimelere takılıp kalındığından işin ruhu, neye işâret edilmek istendiği kaçırılacaktır. 1400 yıl öncesinin bilinç düzeyleri için normal karşılanabilecek bu durum, içinde bulunduğumuz “Bilgi Çağı”nın insanları için artık geçerli olmamalıdır. Bizlere 1400 yıl öncesinin kelimeleriyle (hoş gelen/korkutan) hikâyeler/masallar okuyalım, dinleyelim diye değil, üzerinde “Derinlikli Düşünerek” akıl edelim (bağlantıları kuralım/sistemde yerine koyalım/parçayı bütüne yerleştirelim) diye bu semboller, metaforlar verilmiştir. Mecâz yığınlarından oluşturulmuş bir inanç Ortak Aklın (≈Bilim) feneriyle çelişecektir. Bilim elbette her şeyi açıklayamamıştır; ama bilim insanlarının artık şüphe etmediği bulgularını “her şeye olan bakış açımızda” çok iyi bir el feneri olarak kullanma hakkımız vardır. Bu bakış açısı olmadan din mecazlar/hayaller yığını olarak kalacaktır.

“Cin” ve “cinnî vakalar” konusunu Ortak Aklın bilgi birikimi ile içe/öze/insana dönük olarak yorumlamak gerekirse…

Bu gün modern psikiyatri, psikoloji ve nöroloji bilimlerinin sunduğu veriler, insan beyninin ve dolayısıyla zihninin (karanlık bilinçaltı ve ışıltılı üst bilinçdışı boyutlarıyla beraber) derinliklerini çözme yolunda büyük adımlar atmıştır. Bir zamanlar olağanüstüymüş gibi gözüken psikolojik hastalıkların, sorunlarımızın çarelerini bulmasının yanı sıra, gündelik veya farklı bilinç hâllerinin (meditasyon, vecd gibi derin boyutlarımıza âit hâller de dâhil), bilinçaltımızın karanlık mahzenlerinde saklı, bastırılmış duygularımızın, çekirdek inançlarımızın, alt kişiliklerimizin, atalarımızın ilkel dönemlerinden miras dürtülerimizin, gölgelerimizin tahlillerini de beynin nörobiyolojisine dayalı olarak doyurucu bir şekilde yapmış ve yapmaktadır da.

Damardan verilecek herhangi bir uyuşturucu ilaç, kanımızdaki hormon seviyesinin değişmesi veya sinir ağlarında oluşan herhangi bir hasar ile anormal zihinsel durumların, kişilik bölünmelerinin/değişmelerinin meydana gelebileceğini bilmekteyiz. Peki, hissedilen, yaşanılan her şeyin beyindeki sinir ağlarının yapılanma şeklinden kaynaklandığı bulunmuş iken insandan/beyninden ayrı ek bir kavram oluşturmaya, açıklama yapmaya gerek var mıdır?

Beyin küçümsenemeyecek, göz ardı edilemeyecek derecede olağanüstü bir hafızaya sahiptir. Benliğimizin alt katmanlarında da olağanüstü miktarda, kişiye saklı (=cinnî), farkında ol(a)madığımız, depolanmış yığınla veri vardır. İnsanın kendi beyninden ayrı, bir takım ötedeki-cinlerin yaptığına inanılan bütün gerçek olayları (şizofreni, bölünmüş kişilikler, sanrılar vs.) insan beyni zâten üretebilmektedir.

Kur’ãn, “cin” kavramı ile ek ve gereksiz bir açıklama getirmemiş, insanın alt bilinçdışındaki kendisinin bile farkına varamayabileceği “saklı alt kişiliklerinden” bahsetmiştir düşüncemize göre… Ötede, ayrıca cinler varmış gibi anlatılması ise üslup gereğidir. Kur’ãn kıssalarındaki anlatımların “varlıktaki hâl dilinin bizim dilimize çevirisi olduğu” anahtarını unutmamak gerekir.

*/ Kutsal olarak etiketlenen metinler vasıfsız olan Hakîkat’in 4 boyuta mahkum zihinlerimiz için Hakîkat Yaşamı ve Bilgisi‘nin açığa çıktığı bireyden bizlere yapılmış mecburi sembolik anlatımlardır, ki anahtarı da gene aynı Kutsal olarak etiketlenen Bilgi kaynağında verilmiştir. Bu anahtar kullanılmadan âyetlere yapılan yorumlar tamamen ötedeki bir Tanrı anlayışına dayalı olacağından yüzeysel ve bilimsel verilere aykırı olacaktır. Din ve Bilim çatışmasının nedeni de budur! /*

Benzer şekilde “Şeytan” kelimesi ile kavramlaştırılan ve kişileştirilen varlık da insan beyninden/zihninden ayrı bir varlık olmayıp, bizleri “TEK olan VARLIK’tan ayrıyız” programına uyduran en büyük cinnî kişiliğimiz “varsayımsal benliğimiz”dir. Kendimizi TEK olan VARLIK’tan ayrı hissettiren Egomuz, cinlerimizin (saklı alt kişiliklerimiz) birleşimidir.

Anlatageldiğimiz bakış açısına göre, Kur’ãn “ins ve cin” terimlerini aynı varlığın (zihnimizin) iki ayrı yönü olduğu için çoğu kez beraber kullanmıştır.

İnsanın herkes tarafından algılanan, gündelik bilinç hâline “ins” denilir.

Atalarımızdan miras yoluyla genetiğimize giren bilgilerle ve doğduktan sonra da çevre şartlanmasıyla (özellikle ilk 6 yaş döneminde) oluşturduğumuz “saklı alt kişilikler, dürtüler, kalıplaşmış inançlar” yeryüzündeki ezici çoğunluktaki kişilerin “ins yönünü”, yani gündelik bilinçlerini hükmü altına alan (“Ey Cin topluluğu, nâsın çoğunu hükmünüz altına aldınız” âyeti) yönlerine ise, kelime anlamı “gizli, saklı” olan ve dalgasal (enerji/nar) yapıdaki “cin” terimi ile işâret edilir.

Bilincimizde açığa çıkan düşünceler, aklımıza gelen fikirler, davranışlarımızın çoğu bu bilinçaltı programları doğrultusunda açığa çıkar. Hatta insanda öyle saklı kimlikler vardır ki, örneğin gündelik yaşamında sâkin, eline-diline hâkim olduğunu sanan bir insan, bir futbol maçı izlencesinde farkında olmadan farklı bir kişiliğe bürünerek takımının mağlubiyeti ile beklenmedik öfke/argo patlamaları yapabilmektedir. Bu tipte bir olayda, kişi fanatiği olduğu takımını kendi şahsıyla/gücüyle özdeşleştirme, gücünün sembolü yapma cinine sahip olup ortam şartları hazırlandığı için algılama≈ins düzeyine çıkmaktadır.

Dîn, işte bu cinnî yönlerimizin ehilleştirilmesini/kontrol edilmesini tavsiye etmektedir. Yâni, bilinçaltı sakinlerinin (cin) farkındalık düzeyindeki kimliğimize (ins) çıkartılıp, tanımlanıp teşhis konulduktan sonra temizlenmesi (“Sultan bir güç (≈ Tefekkür) ile Göğe çıkartıp ŞıHaB ile yakmak” ayeti) farzı (≈ arınmak için şartı). Genetiğimiz ve çevreden gelen programların oluşturduğu karanlık bulutların kapladığı bilinçaltı (≈ ata dîni) aydınlanarak Göklerin (≈ Işıltılı, içsel Farkındalık boyutları/üst bilinçdışı) Krallığından her an gelen zenginlik Tadılamamakta ve Cennet olan varlık Dünya veya Cehennem derekesinde algılanmaktadır.

*/ CinleriNi kontrol edebilen İçsel Farkındalık “Huzur/Selamet insanı” anlamında “Süleyman” olarak etiketlenmiş ve anlatılmıştır. Zihnin en derinlerinde saklı kalmış cinler dâhi Süleymanca kontrol edilebilmekte ve “karıncanın sesini” duyabilme olarak sembolleşmektedir. /*

Kur’ãn bir kavrama îman edilmesini istemiş ise, o konuya inanıldığı ve bilindiği takdirde Beyin için maddi, mânevi yararlar var demektir.

Örneğin, “Meleklere iman” nedir, nasıl olmalıdır ve niye inanmalıyız? Gökten yere kanatlarıyla inip çıkan bir takım tasavvurlara “melek” diye inanmanın faydası nedir? Bizler ötelere attığımız melekler hayalleriyle mi avunmalıyız, yoksa küçük bir beden sandığımız bedenimizin gerçekte büyük bir âlem olduğunu ve kendimizdeki âlemin derinliklerini gene kendimizdeki meleklerle keşfedebileceğimiz gerçeğine mi inanmalı ve bunun için gayret etmeliyiz? Melek kavramı bizde somutlaşmalı ki, ona olan inancımızı mânevî gelişim için kullanabilelim. Ötelerdeki melekler –varsa eğer- ise ulaşılamaz oldukları için yararsız ve kullanışsızdır.

Benzer durum “cin” kavramı için de geçerlidir. Ötedeki bir cine –varsa eğer- inansam ne kazanırım, inanmasam ne kaybederim kendimizdeki somut cinleri ve etkilerini biliyor iken?

*/ Elbette deneyimlenmemiş bir takım inançlar ve korkular üretip gene kolay bir şekilde hayâli bir takım korunma yolları (üflenen duâlar, muskalar vs.) oluşturulabilir ve önlem alınmadığı takdirde zarara uğrayacağımıza inanılabilir. /*

Yüzlerce yıldır milletlerin kendi kafalarında oluşturduğu, efsaneleştirdiği ve dini kavramlara giydirdiği “ötedeki cin” kavramı yerine bilimin, rasyonel düşüncenin rehberliğinde ve içe/öze/insana yönelik yorumlanarak hissedilen “cin” kavramını paylaşmaya çalıştık.

Hakîkati Tek olan Varlıktadır.

Çağın ötesinde düşünebilmemiz dileğiyle…

Bizler “Makroskobik” ölçekte sınırlı gözlere sâhip (?) olunca, zihnimizde de Varlık’ta birbirlerinden ayrı boyutlar-katmanlar var zannı doğuyor. Halbuki Sınırsız Gönlün gözünde hepsi ŞİMDİ ve BURADA, aynı TEK! Şimdi düşünelim:

“Ego”, “Salt enerji”, “String” veya “Atomik” boyutum nerede? “Mikroskobik” boyutum nerede? “Makroskobik” boyutum nerede?

“ben”, bedenimden ayrı ve ötesinde değilim. “ben”, hücrelerimden de ayrı ve ötede değilim. “ben”, atomlarımdan da ayrı, ötede değilim. … … “ben”, “BEN”‘den de ayrı, ötede değilim.

Hep AYNI TEK’teyim. TEK’im. TEK!..

Samanyolu, Güneş, Ay, Dünya, önümdeki PC, önümdeki Web sitesinin görüntüsü, kulağıma gelen sesler, dokunduğum klavye… Bunları algılayan (gören, duyan, dokunan..) KİM? Gördüklerim, duyduklarım, dokunduklarım “ben”den, bilincimden ayrılar mı, ötedeler mi?

Dışarıda ayrı bir dünya mı var? Dışarısı mı var? Yoksa Her şey Bilincimizin içeriği mi?

Her şeyin algılanması “ben” olarak etiketlenende değil mi?

Algılayan TEK’tir, evet.

Peki, nedir bu TEK?

Özümüzde; ama hâlâ ötemizdeki Hû, Allãh mı?

Bu bilgi “hissediş” midir, yoksa “ezber” mi?

Bir özde olan bir de “ben”ler dedirtip VARLIKı paramparça eden “Tasavvuf ezberi”, şartlandırmasıdır.

Varlıkta Algılama meydana geldi mi, “ben” var olurum. “ben” de algılar/algılanır olur Her ŞEY.

Tüm algıladıklarım “ben”de.. Her şey “ben”de “Tümel ve Bir”. İstersen etiketleyelim, diyelim “BEN”!

İster tek “ben” varım diyelim, istersek tek mutlak “BEN” var diyelim; ama bölmeyelim!

Ve ÖTElemeyelim, sadece TEK “O” var diye, “Kendimizden başlayalım Tefekküre!” Zamirsiz TEK kalsın geriye..

“Tek O” diye zamirlersek öteleriz; “Tek ben”i “”*birimsel-merkezi*””leştirirsek de Firavunu diriltirmiş oluruz.

Buna dikkat ettikten sonra şarkımızı çağırmaya devam edelim.
Hep AYNI TEK’teyim.
TEK’im.
TEK!..